Dit gedicht van Goethe dook op in verband met Anda Kerkhoven, die bij Marians ouders woonde tijdens de tweede wereldoorlog, en vermoord werd door nazi-verwante lafaards wegens haar goede daden.
Het wil geen aanmoediging zijn voor Palestijnse zelfmoordenaars en dergelijke. Die blijven in de duisternis met hun slechte daden.

Zalig verlangen Zegt het enkel aan de wijzen, wat de menigte veracht: dat de mens die ik wil prijzen blij de vlammendood verwacht. O, die koele nacht der liefde gaf jou eens het levenslicht dat de boodschap overbriefde uit de dood aan jou gericht. En jou houdt niet meer gevangen wat de duisternis bewaart, maar er is een nieuw verlangen dat jou aan de hemel paart. En je vliegt op naar het verre, door de vuurglans overmand, en in heimwee naar de sterren word jij, vlindertje, verbrand. Want zolang men niet beleeft het worden door de dood, blijft men wie zichzelf niet geeft: droeve lotgenoot! (vertaling: H.Reuvers)

Selige Sehnsucht Sagt es niemand, nur den Weisen, weil die Menge gleich verhöhnet! Das Lebendige will ich preisen, das nach Flammentod sich sehnet. In der Liebesnächte Kühlung, die dich zeugte, wo du zeugtest, überfällt dich fremde Fühlung, wenn die stille Kerze leuchtet. Nicht mehr bleibest du umfangen in der Finsternis Beschattung, und dich reiszet neu Verlangen auf zu höherer Begattung. Keine Ferne macht dich schwierig, kommst geflogen und gebannt, und zuletzt, des Lichts begierig, bist du, Schmetterling, verbrannt. Und so lang du das nicht hast, dieses: stirb und werde bist du nur ein trüber Gast auf der dunklen Erde. (Original: Johann Wolfgang von Goethe)